Rozporządzenie w sprawie wartości odniesienia niektórych substancji w powietrzu

Ostatecznie z przepisów dotyczących wartości odniesienia zniknęły zapisy o dopuszczalnych stężeniach w obrębie parków narodowych. Wartości odniesienia tych samych 167 normowanych substancji obowiązują wciąż na wszystkich obszarach, przy czym dla obszarów ochrony uzdrowiskowej, podobnie jak dotychczas, ustala się je odrębnie dla takich substancji jak: dwutlenek azotu, dwutlenek siarki i benzen.

                       

Poziomy stężeń, jakie mogą zostać osiągnięte, nie ulegają żadnym zmianom w odniesieniu do wartości godzinowych. Nie zmienia się również lista substancji, których stężenia nie mogą przekroczyć określonych poziomów.

           

Warunkiem uzyskania pozwolenia emisyjnego jest wciąż dotrzymanie jednogodzinowych wartości odniesienia poziomów substancji w powietrzu średniorocznych wartości odniesienia z uwzględnieniem tła zanieczyszczeń

                   

Od 1 stycznia 2013 r. dla arsenu, kadmu i niklu ustalono bardziej restrykcyjne średnioroczne wartości odniesienia. W perspektywie czasu będziesz musiał pomyśleć o ograniczeniu wielkości emisji.